مخلوط كردند . با خوردن اين غذا شتر مىتواند دو روز يا بيشتر تشنگى را تحمل كند . طبيعت بدن حيوان را چنان ساخته است كه مىداند هنگام پيمودن صحراهاى بىآب و علف و خشك چگونه در برابر عطش مقاومت كند . شتر به راحتى و با رضايت بار را بر پشت خود مىپذيرد ، كافى است كه با تركه ضربه‌ئى آهسته به زانوى او وارد سازند و يا با دهان صداى مخصوصى درآورند ، در اين وقت است كه شتر زانو مىزند و شكمش بر زمين مىافتد و مىگذارد با او آنچه مىخواهند انجام دهند شتران اگر هنگام حمل بار آواز خوش يا صدائى مطبوع بشنوند ، راحت‌تر و راضىتر كار خود را انجام مىدهند ، لذا ايرانيان بر پاى آن‌ها چند جفت پابند و بر گردنشان زنگ مىبندند كه هنگام راه رفتن از بهم خوردن پابندها و حركت چكش زنگ صداى مورد پسند برخيزد . اعراب بايد هنگام عبور از صحرا با شتر ، طبل نيز با خود داشته باشند . شگفت‌آور اينكه شتر حافظه‌ئى قوى و ميلى شديد به انتقام گرفتن از كسى دارد كه به او بد كرده است و از اين‌رو براى مدتى طولانى كينهء آن شخص را به دل مىگيرد . اگر با او به جبر و زور رفتار كنند و يا به شدت كتكش بزنند ، شتر اين عمل را فراموش نمىكند و مدت‌ها شايد بيش از يك سال در انتظار مىماند تا فرصت مناسب را بيابد و تلافى كند ، از اين جهت ايرانىها به افرادى كه در حقشان بدى شده و به آسانى تن به آشتى نمىدهند مىگويند « كينهء شترى دارد » . چون شتر حيوانى سودمند و براى باركشى بسيار مناسب است ، حتى المقدور از ذبح او مىگذرند ، فقط زمانى كه حيوان زير بار خسته و رنجور شود ، يا اينكه در حين حركت بر راه‌هاى لغزنده به زمين افتد و پايش بشكند ، يا وسيلهء مهره گزيده شود و يا به نحوى ديگر بيمار شده باشد ، در اين صورت ذبح و گوشتش خورده مىشود . در حال حاضر ايرانىها اسب بسيار دارند ، اكثر آن‌ها داراى سر و گوش و